DEN-HELDER - Jaren geleden werd de bezorging van brieven en pakjes, behoudens de activiteit van Sint Nicolaas, ondergebracht in een Staatsbedrijf. De weduwe van Appelscha speelde in die keuze een doorslaggevende rol. Dat zat zo.

Toen ons land nog bestuurd werd door rustige mannen met plichtbetrachting en besef van dienstbaarheid aan 'het gemeen' - zij kenden heidagen noch prikklok waardoor ze gewoon met het avondeten thuis waren - wisten ze dat de weduwe op zijn best eenmaal 's maands post zou ontvangen. Voor de eenzame oude man te Borculo en een achtergestelde nicht Doodstil voorbij, zou dit niet anders liggen. En toch moest ook daar, of eigenlijk juist daar, het poststuk komen. Een bedrijf dat winst moest maken zou een dergelijke bestelling niet als dienstverlening maar als kostenpost zien. Dat vonden de heren ongewenst: niet alles in het leven loopt langs de rekening van tijd, winst en verlies. Er zijn hogere waarden.

Dus werd 'de post', later en precies om die reden liefkozend 'Tante Pos' genaamd, een staatsbedrijf. Winst is niet het belangrijkste maar een maatschappelijk doel: verheffing en emancipatie van het volk. Een juiste liberale keus. Van 'onrendabele top' had gelukkig nog geen mens gehoord.

Later moest tante de markt op. En het duurde dan ook niet lang voor een sportman met zuidelijke tongval, brede schouders en lange lokken zijn begerige blikken op haar liet vallen. De Belgische Post B.V. wil het graag met tante doen. Oudoom Henk Kamp evenwel beklaagt zich erover dat de jongeman de hand van het kind dat aan zijn zorg is toevertrouwd nog nimmer heeft gevraagd. Waarop de hunk, borsthaar en staalblauwe ogen, laat weten dat hij de excellentie toch heus een e-mail stuurde.

Een e-mail...van het Belgisch postbedrijf. Oudoom Henk, bekend met Achterhoekse taferelen, wrijft dezer dagen bij het haardvuur zijn ogen nog eens uit. Die gaan over een brief uit Appelscha. De oude liberaal leest: "wie zelf zo weinig waarde hecht aan het schrijven en versturen van een brief, moest tante maar niet bepotelen".

"Er zijn hogere waarden", verzucht hij terwijl hij zijn vulpen pakt en de veroveraar per brief afwijst. E-mailen vanuit de Achterhoek duurt hem namelijk veel te lang. Iets voor een staatsbedrijf wellicht, glimlacht hij. De Fladderak uit de omgeving van Doodstil verkoelt zijn gemoed terwijl hij een Kerstzegel op de envelop doet.